Dankjewel voor wie je was en wat je ons hebt meegegeven papie ik hou van jou – Lily


Papie, je bent een lieve beer – het was altijd leuk om samen te wandelen in het bos – Rowan

Papie, vuurtjes maken in de tuin vond ik altijd leuk met jou! – Liam
—


Papa, ik ga je zo ontzettend missen…

Weet je nog…hoe je mij meenam op mijn vierde verjaardag, om mijn verjaardagscadeau in het ziekenhuis te ontmoeten? Mijn kleine broertje was daar geboren en lag daar samen met mama.

Weet je nog…al die momenten dat je me leerde schaatsen op de Beilervaart en de Davidsplassen, dat we gingen zwemmen, fietsen, wandelen…

Hoe vaak vertelde je me toen ik klein en later groter was niet bang te zijn, door te zetten, je niks aan te trekken van anderen en je eigen koers te varen. Je hebt me leren geloven in mijn eigen kracht, alleen te durven ontdekken, naar het buitenland te gaan.


Tuinieren, gras maaien, reparaties uitvoeren – buiten zijn was jouw passie, en het deed me verdriet te zien dat je dit niet meer kon doen. Je had een enorme vastberadenheid om tot het einde toe zelfs nog met een rollator vuurtjes te stoken, in de tuin te zitten en stokken op te pakken. Het ging misschien niet meer zo gemakkelijk, maar je bleef het proberen…tot het helaas na het herseninfarct niet meer ging. 


Jouw doorzettingsvermogen, vier keer de Elfstedentocht, waarvan twee uitgereden, het eigenwijs en onafhankelijk willen zijn, landen en plekken willen ontdekken, eindeloos lezen… De rust terugvinden in de tuin of de natuur. De kleine dingen, de beestjes en de bloemen, de planten die groeien…genieten van de eenvoud van het leven – wat herken ik veel van jou in mij.

Nu ik zelf ouder word, besef ik des te meer hoeveel jij en mama voor ons, mij en Xavier, hebben gedaan en hoeveel we samen hebben gedeeld en meegemaakt. Ik wil je bedanken voor jouw raad en adviezen, alles wat je me hebt meegegeven, de mogelijkheden om mij te kunnen ontwikkelen, maar ook voor alle momenten, die ik samen met jou, mama en Xavier heb mogen beleven. En ook alle momenten daarna met Chris, Lily, Rowan en Liam.

Weet je nog papa, dat ik je die keer terug moest brengen naar de revalidatie in Meppel en je er geen zin in had? We hadden Freya Ridings opgedaan in de auto. Je had net een weekend thuis doorgebracht en je wilde niet meer terug…thuis en de tuin was jouw plek. Jouw omgeving. Daar kwam je weer tot jezelf. Door allerlei gedoe kon het niet eerder. Ik voelde me er zo slecht onder je terug te moeten brengen. Maar wat waren we blij dat je naar huis kwam, en in jouw eigen omgeving de rust hebt kunnen vinden, mede door alle liefde, goede zorgen en het doorzettingsvermogen van mama.


Papa, ik hou van jou, jij en mama betekenen alles voor ons 5. Het leven is fragiel, maar tegelijkertijd wonderbaarlijk mooi. Mama heeft je tot het einde toe verzorgd.


Om ons heen en in ons zullen we jouw aanwezigheid voelen – we zullen jou nooit vergeten en zullen over je blijven spreken. Helaas moet jij nu als eerste die grote reis maken…Laat je ons alsjeblieft nog eens even weten hoe het met je gaat? Jouw eerste tekens hebben we al ontvangen…

Dag lieve papa,
tot gauw…!
Ik hou van jou!
In ons hart zul jij er altijd zijn